Er zijn van die dagen waarop de wereld stil lijkt te staan. De sneeuw ligt zacht op het gras, vogels komen heerlijk snoepen van wat we voor ze neerzetten, en binnen pruttelt iets warms op het fornuis.
De winter nodigt uit om te vertragen, om adem te halen en te luisteren. Om te zorgen voor wat er toe doet: het huis dat stevig staat, het vuur dat warmte geeft, de mensen en dieren die ons gezellig omringen.
In die stilte groeit iets bijzonders. De energie van de zomer mag even rusten, en wat overblijft is puur, tastbaar, en zacht. De winter leert ons dat vertragen niet stilstaan is — het is bewaren, herstellen en klaarstaan voor alles wat nog gaat bloeien.
Er zijn van die ochtenden waarop de winter niet binnenvalt, maar zachtjes neerdaalt.
Het licht is helderder. De lucht tintelt een beetje op je wangen en je adem tekent wolkjes die even blijven hangen — als kleine herinneringen dat je hier bent, precies nu. De tuin ligt stil, maar niet leeg. Onder dat dunne laagje rijp rust alles. Wachtend.
En wij? Wij houden van de winter. Misschien juist ook om die stilte. Want waar de herfst nog fluistert, durft de winter te zwijgen. En in dat zwijgen hoor je ineens zoveel meer.
Binnen is het warm. Niet alleen van temperatuur, maar ook van aandacht. Deze winter stond in het teken van zorg dragen. Voor het huis. Voor wat er al stond. Voor de geschiedenis die we tijdelijk mogen bewonen.
Het schilderwerk werd na een aantal intensieve weken afgerond — zorgvuldig, met oog voor elk detail. Olijfgroen, samen met twee zachte tinten uit dezelfde kleurfamilie. Kleuren die niet roepen, maar dragen. Die het oude karakter van de woning omarmen in plaats van overschilderen. Alsof het huis zelf opgelucht ademhaalde.
Het houtwerk werd hersteld, de goten rondom het huis vernieuwd, lekkende ramen vervangen, evenals het dak aan de achterzijde van de woning. Alles wat voor het huis nodig was om deze winter stevig en warm te kunnen ontvangen.
En toen het monumentenschildje eenmaal subtiel zijn plek vond op de gevel… tja. Dat was zo’n moment. Klein. Maar groots in gevoel. Alsof het huis even knikte. “Dankjewel dat jullie voor mij zorgen.”
Rondom ons huis was het feest. Zoveel vogels vonden onze tuin deze winter, waanzinnig, daar worden wij heel erg blij van! Elke week maakten we weer een nieuwe taart vol wintergeluk voor onze tuinvrienden. Biologische Zaden, noten, bessen fruit en een beetje biologisch runderniersvet — alles wat ze nodig hebben om sterk en blij de koude maanden door te komen.
Alle tegels die nog in de tuin lagen, maakten plaats voor grond, gras of grind. Beter voor de afwatering. Beter voor de natuur en beter voor alles wat er in onze tuin leeft. We vergroenen niet omdat het moet, maar omdat het klopt. Omdat het voelt als teruggeven.
Binnen pruttelde het leven rustig door. De petroleumstellen kwamen weer tevoorschijn in de kas. De gietijzeren pannen stonden urenlang op zacht vuur. Winterse stoofpotjes die langzaam hun geheimen prijsgeven. Krachtige bone broth bouillon die staat te trekken . Soms liep er iemand langs op het wandelpad langs het huis die misschien wel wilde afslaan naar nummer 1, afkomend op de winter in geur gevangen.
In ons winkeltje blijven we dicht bij wat van onszelf komt, honing van onze bijen, eieren van onze kippen, oogst uit de moestuin. En wat we niet zelf hebben, halen we bij lokale boeren en kleine ondernemingen. Zo blijft alles dichtbij. Eerlijk en verbonden. Deze winter maakten we zelf diepgetrokken bone broth & beef tallow — langzaam, met aandacht. Voor straks in de winkel en voor wie ook verlangt naar puur.
De feestdagen brachten licht in het donker. En konden we na hard werken en voorbereiden dit jaar onze kas '' The Greenhouse '' inwijden. Een vriendinnendiner in de verwarmde kas — een winterse tafel, mooie wijnen, kleine amuses die als cadeautjes de tafel opvulden. Gelach tegen het glas terwijl buiten de kou haar werk deed. Ook heerlijk met familie en vrienden tafelen, lange avonden gevuld met gesprekken die blijven hangen.
En dan die dagen met sneeuw. Sneeuw die alles zachter maakt. Geluiden dempt. Het licht weerkaatst. En soms brak het zonnetje er nog even doorheen, terwijl de temperatuur onder nul bleef. Dat heldere, knisperende gevoel, alsof de wereld even extra puur is.
Zelfs de wekelijkse bezoeken aan de bio boerderij de Lepelaar voor onze eigen verse groente en zuivel voelen in de winter anders. Wortels met de kluiten aarde er nog aan. De boerenkool waar de vorst overheen is gegaan, rechtstreeks van het land die je nog van de steel moest halen. Thuis verdwijnen ze urenlang de keuken in. En ik? Ik sta daar ook zo graag. Ik pas heel prima tussen de pruttelende pannen, met rode wangen van buiten en warme handen van binnen.
De winter is zeer beslist geen leeg seizoen. Ze is juist verdiepend. En terwijl we nu nog even genieten van het knisperen van de kaarsen heerlijk onder een wollen deken, weten we dat straks de tijd weer komt van bloembollen en aanplanten. En de lente zich voorzichtig weer zal gaan aankondigen.
Maar voor nu is het nog winter... Een seizoen van kaarslicht in de vroege avond.
Van handen om een warme mok. Van een huis dat stevig staat en zacht bewoond wordt. Dat heet ge-nieten! In het nu.